| Verslag debat over Berbers als politiek taboe |
|
|
|
| Geplaatst door Redactie | |||||||||||
| donderdag 10 juni 2010 | |||||||||||
 Taal, etniciteit en religie in Marokko zijn nog altijd een moeilijk onderwerp van gesprek. De recent verworven politieke openheid lijkt daar enige verandering in te brengen. Maar er is nog veel te doen. Dat blijkt uit een debat gisteren van het Academisch-cultureel centrum Spui in Amsterdam waar drie gastsprekers Moha Ennaji , Fatima Sadiqi en Abderrahman El Aissati, over Berbers en politieke emancipatie spraken. Wereldwijde emancipatie Volgens Moha Ennaji, onderzoeker aan de Universiteit van Fes, is de aandacht voor Berbers in Noord Afrika onderdeel van een wereldwijde beweging van emancipatie van volkeren binnen de Moslim wereld. Een emancipatiegolf die in de 19de eeuw is begonnen. Op de vraag waarom het zolang heeft geduurd in Noord Afrika zegt hij: “Het proces van de menacipatie is ergens halverwege bijven steken als gevolg van kolonialisme. De opbouw van de nieuwe onafhankelijke staten heeft het proces verder vertraagd. Tot een paar jaar geleden nog was het onmogelijk over Berbers in Marokko te praten. Dat is nu wel mogelijk.”. Deze lezing van de geschiedenis kwam de spreker op stevige kritiek uit het publiek. Hij werd verweten propaganda van de zittende macht te verbloemen door de geschiedenis een eigen draai te geven. Vrouwen en taal Volgens Fatima Sadiqi, taalkundige en schrijfster van grammaticaboeken, heeft de taal veel te lijden gehad omdat vrouwen werden gemarginaliseerd. In een samenleving waar orlaiteit dominant is, speelden vrouwen een belangrijke rol in het overdragen van taal van generatie op generatie. Vrouwen en in hun kielzog de taal werden uit het openbare leven verbannen terwijl ze in de Berberse cutluur altijd centraal stonden. Op een vraag uit de zaal of het lot van vrouwen definitief werd bezegeld als gevolg van de komst van de islam in Noord Afrika, werd Sadiqi lichtelijk geirriteerd: “Islam is een religie. Wij hebben geen probleem met religie maar met de mannelijke interpretatie ervan.” De overige gastsprekers waren het er snel mee eens. “Wij hebben niets te winnen bij het aanvallen van de islam” zei Ennaji. Als voorbeeld verwijst Sadiqqui naar de manier waarop de vrouwenbeweging in Marokko sinds de jaren 40 emancipatie zocht binnen de grenzen van de religieuze tardities. Dit betekent een nieuwe interpreatatie van de rol van religie in de samenleving. En ze hebben veel voor elkaar gekregen dan enig andere emancipatiegroep in het land: een vrouwvriendelijke wetgeving onder de nieuwe koning. Taboe doorbreken Niets wordt verkregen zonder strijd. Dat ondervond Abderrahman El Aissati, onderzoeker aan de universiteit van Tilburg. Hij kwam in 1991 als migrant naar Nederland en had grote moeite zijn landgenoten te overtuigen van het belang van eigen identiteit in de integratie. In die jaren speelde de moedertaal van kinderen als ondersteunende taal bij het leren van het Nederlands een belangrijke rol: “Mensen waren slecht geïnformeerd en vooral bang.”, zegt hij. Volgens hem moest het politieke taboe eerst doorbroken worden. Aissati constateerde in de loop van de jaren een toename in belangstelling voor eigen roots bij de migranten uit zijn streek in Noord Marokko. “Een paar jaar geleden nog kun je makkelijk praten over Marokkaanse arbeiders, Marokkaanse vrouwen, Marokkaanse kaders... Maar je kunt niet praten over Berbers vrouwen, Berberse migranten, over taal... Je kunt beschuldigd worden van separatisme. Dat is nu voorbij.”
|
|||||||||||
| < Vorige | Volgende > |
|---|
op dit werk is een creative commons licentie van toepassing (cc) 2005-2010 
