| Democratisering Marokko: de elite is het probleem |
|
|
|
| Geplaatst door Redactie | |
| dinsdag 13 juli 2010 | |
|
Het aantreden van de nieuwe koning ging gepaard met de aanslagen in New York. Zijn veiligheidsdiensten hadden hem voor de keuze gesteld: stabiliteit of democratie. Hij koos wijzelijk de deur dicht te houden. De aanslagen van Casablanca in 2003 gaven hem gelijk. De tweede obstakel is het conflict over de Westelijke Sahara, een gebied zo groot als Engeland met een half miljoen inwoners. Een deel daarvan nam in 1975, niet zonder steun van Algerije, de wapens op voor een eigen Arabisch republiek. Het conflict zit muurvast. De analyse van Darif is braaf maar zonder diepgang. We weten nu meer dan tien jaar geleden. Over de betrouwbaarheid van de veiligheidsdiensten bijvoorbeeld. Iedereen weet dat de aanslagen van extremisten worden misbruikt voor andere doelen. Na de dood van Hassan II werd een commissie ingesteld om de misdaden van het oude regime te onderzoeken. Duizenden politieke activisten zijn tussen 1960 en 1990 verdwenen. Dankzij goed speurwerk en niet eerder gehoorde getuigenissen, kregen veel slachtoffers een gezicht en een naam. Ook de daders werden ontmaskerd. De aanbevelingen van de commissie om ze voor de rechter te slepen, kregen tot op vandaag geen vervolg. De daders zijn altijd in dienst van de overheid. De Saharanen hebben wapens genomen omdat ze op de hoogte zijn van de corruptie van de heersende elite. Liever de dood dan een leven onder misdaad en tirranie. De echte obstakels in Marokko zijn niet politiek geweld of separatisme. De echte obstakels, dat is de corrupte elite die daar misbruik van maakt om eigen belangen veilig te stellen. Maar daar wil Darif zijn vingers niet aan branden. Gerelateerd onderwerp: Mensenrechten Marokko 2010 |
| < Vorige | Volgende > |
|---|